Jæja, þá er það búið. Og skemmti mér vel. Skrópaði í skólanum en hef aldrei lært eins mikið á einu ári. Ég mun fara á morgun frá fjölskyldunni til Caracas með öllum skiptinemunum og vera í einhverjum AFS búðum til sunnudags þegar ég mun fljúga heim. Það finnst mér ekkert spennandi.

Ég þarf nú eiginlega ekkert að vera að blogga því það er svo stutt í það að ég komi heim. Ég hef líka of margt að segja. Það verður að bíða. Læt duga með að láta ykkur vita að það er drulluerfitt að pakka ári niður í tvær ferðatöskur. Við sjáumst á mánudaginn næstkomandi.

Fór í helgarferd um daginn med fjolskyldunni og dró Lucie vinkonu mína med mér. Vid fórum í strandarbaeinn Chuao. Til ad komast tangad tarf ad keyra í trjár klukkustundir í frumskógi, taka svo spíttbát í korter, og loks taka straetóinn (t.e. pallbílinn) tar sem ollum fartegum voru settir á pallinn. Ég skemmti mér stórvel vid ad hlaeja af blótandi gaur med skrítid hofudfat tví oll trén skelltust á hausinn á honum á 100 km/klst. Svo loksins komumst vid til Chuao.

Aetlunin var ad eyda helginni á strondinni. En af tví ad vid fundum ekkert gistiheimili í baenum og turftum ad leita alls stadar allan daginn fórum vid ekkert á strondina tann daginn. En ég skemmti mér svo gedveikt vel! Hver hefur ekki dreymt um ad vera fastur í suduramerískum bae tar sem ekki er til neinn stadur til ad sofa á? Chuao er nefnilega baerinn tadan sem adal kakóid í heimi kemur frá. Svissnesku súkkuladiframleidendurnir leita ad kakói á tessum slódum. Á risastóru kirkjutorginu sá ég fólk vera ad turrka kakóbaunirnar og svo voru alls konar vélar út um allt til ad vinna kakóid og búdir tar sem er haegt ad kaupa alvoru kakó.

En ad lokum fundum vid gistiheimili. Vid fengum ad gista á einhverju svaedi med thaki í eigu einhvers karls. Útsýnid var geggjad. En tad var ekkert klósett en karlinn sagdi okkur ad ef okkur yrdi mál tá var jú einhver holraesishola í gólfinu. Svo var bara bali af vatni vid hlidina á til ad skola dótinu í burtu. Og engin sturta heldur. Jú, eda vid sko gátum notad tetta sama vatn til ad bada okkur. Svo svaf ég í hengirúmi um nóttina.

Naesta dag var aetlunin ad fara á strondina í eftirmiddeginu. En fyrst aetludum vid í fjallgongu um morguninn. Vid byrjudum á ad finna okkur leidsogumann med tví ad labba um torpid og spurjast fyrir um hvar vaeri haegt ad finna leidsogumann. 

En tetta var alveg frábaer gongutúr. Vid turftum ad vada (eh, synda) yfir meira en tuttugu ár í frumskóginum. Ég hélt líka á krúttlegri kónguló á staerd vid lófann á mér. Vel lodinni sko. Sá svo audvitad milljón kakótré. Ég skemmti mér mjog vel yfir syngjandi leidsogumanninum sem hélt á risastórri svedju og reyndist vera sextán ára.

En vegna tess ad gongutúrinn var alveg í fimm klukkutíma hofdum vid ekki tíma til ad fara á strondina. En mér var ordid alveg sama sko. Svo um kvoldid fórum vid somu leidina heim aftur til Valencia. Chuao er sko alveg mjog skemmtilegur baer. Ég bordadi sko súkkuladi oftar en í hvert mál.

Svo hérna í Valencia er ég nú komin í frí úr skólanum (fyrir allnokkru) og er byrjud ad laera kofun. Tad er geggjad! Ég á reyndar eftir ad prófa ad kafa. He he. En mér finnst tímarnir mjog skemmtilegir. Tó ad ég sé alveg á fullu núna ad lesa 260 bladsídur á spaensku um kofun fyrir lokaprófid á midvikudaginn.

Tad sem boggar mig er vonda skítafýlan sem er í Venezuela. Málid er ad tad má ekki setja klósettpappír ofan í klósettid heldur er hann settur í ruslafotu vid hlidina á. Svo er farid út med ruslid. En tannig er málid ad tad eru ekki heldur til ruslatunnur úti á gotu heldur eru pokarnir settir bara á jordina. Oft endar allt innihald pokanna úti á gotu og tad lyktar ekki vel. Svo lifnar tad vid á orstundu. Tad er allt lifandi í Venezuela. Tad er meira ad segja allt í maurum og skordýrum í íbúdinni minni uppi á elleftu haed. Tá getidi ímyndad ykkur hvernig tad er á fyrstu haed. Mig langar eiginlega svolítid ad gefa fólkinu ruslatunnur og klósettleidslur sem geta tekid vid pappír.

Ég hef nú ekkert merkilegt ad blogga um. En ég verd ad segja ad ég er ekkert svo hrifin af matnum í Venezuela. Tau borda svo lítid af graenmeti og ávoxtum. Samt hafa tau tetta allt í bakgardinum sínum. Og vid á landi ísa flytjum tetta yfir hof og étum med bestu lyst. Mamma mín hérna kaupir samt stundum skyndibitafaedi af graenmetisveitingarstad. Tad er eiginlega bara framandi; fyrir mig allavega. Ég held ad ég hafi verid ad borda sodnar blómkálsbollur í tómatsósu med graenum hrísgrjónum. Svo var svo mikill vindur ad hurdin af íbúdinni skelltist med svo miklum látum ad ég held ad eitt hrísgrjónid hafi komid út um nefid á mér tví mér brá svo mikid.

Kannski langadi ykkur ekkert ad heyra tetta. He he. En ég bara turfti ad tjá mig. En tad er allt gott ad frétta eins og vanalega. Ég uppgotvadi ad fjolskyldan mín á víst tessa svaka íbúd vid strondina sem ég eyddi einni helginni á. Tad var geggjad. Íbúdin er í torpinu Chichiriviche. Tau kalla tetta torp en tad eru víst 10.000 íbúar tar sem er staerra en Gardabaer. Íbúar Kópaskers eru 140. Tar fyrir utan veit aldrei neinn hver íbúafjoldinn er í Venezuela. Tad er til fullt af fólki sem er ekki á skrá neins stadar í Venezuela.

Jaeja. Tetta var svona blogg um ekkert. Ég er bara búin ad hafa tad svo notalegt hér sídastlidna daga.

RCTV er venezuelísk sjónvarpstod (ein af teim staerstu og elstu) sem talar ekki vel um forsetann Cháves. Tess vegna aetlar ríkisstjórnin ad loka stodinni. Til ad Cháves geti heilatvegid tjódina eda eitthvad. Út af tessu eru mótmaeli ad byrja. Ádan voru fullt af fólki fyrir utan ad glamra med sleif í potta og ponnur til ad mótmaela. Tad var geggjad. Mamma mín baud mér med glodu gedi pottana sína til ad ég gaeti verid med. Enda er hún ekki tryggur studningsmadur Cháves. Eins og stór meirihluti fólks sem ég tekki.

Samt hafa tessi mótmaeli margt vont í for med sér af tví ad AFS bannar mér ad gera nokkurn skapadan hlut.

En úr einu í annad merkilegra.

 Ég hef komid til 6% landa í heiminum núna. Ég baetti Brasilíu vid.

Ég fór nefnilega í AFS ferd til La Gran Sabana sem er stór slétta tar sem indjánarnir búa. Vid vorum í tvo daga á leidinni í rútu sem ofnotadi loftkaelinguna eins og vanalega hérna í Venezuela. Tad voru kaldir, stirdir, langir, tveir dagar.

Vid gistum á gistiheimili í eigu indjána. Teir voru samt allt of túristavaenir til ad geta talist indjánar eins og í bíómyndunum. En indjánar eru teir.

Vid voknudum snemma á hverjum morgni tegar enntá var svalt úti eftir rigninguna (enda rigningatímabilid núna) til ad fara í koldu rútuna okkar. Svo bödudum vid okkur í fullt fullt af koldum fossum og fórum aftur upp í koldu rútuna. Tad var kalt. En ábyggilega mun heitara en á Íslandi. Og ótrúlega gaman. Venezuelabúar eru rosalega stoltir af fossunum, votnunum og ánum sínum. Svo spyrja teir mig hvort tad sé vatn á Íslandi. Eh. Júbb. Smá. En Venezuela slaer Íslandi út tví tar er haegt ad bada sig í fossunum. Ég fór ad sjá foss sem er álíka hár og haesti foss Íslands, um 100 metrar. Ansi gott. En hérna er líka haesti foss í heimi sem er um 1000 metrar. Tad er erfitt ad ímynda sér svoleidis haed.

En skemmtilegast af ollu í ferdinni fanns mér ad tala vid indjánana. Leidinlegt finnst mér samt hversu mikid teir lifa vegna túristanna. Einhverjir af teim búa vid ána Orinoco og hafast vid tar hálft árid tegar tad eru engir túristar. Svo flytja teir nálaegt hradbrautinni tegar túristatímabilin eru. Tá fá teir allan peninginn frá listmunum sínum (skartgripir og fleira) sem teir gera og túristar kaupa. Ein indjánastelpa sagdi mér ad frá sunnudegi til midvikudags er fjolskyldan oll saman ad búa til skartgripi úr fraejum og alls konar dóti úr náttúrunni. Hina dagana nota tau til ad setja nidur graenmeti og slátra haenum eda eitthvad svo tau geti lifad. Svo tala tau tungumál sem heitir arekona. Ég laerdi nokkur ord. En túristaindjánarnir tala líka spaensku. Samt rakst ég á morg daemi tar sem ég taladi betri spaensku en tau. Ég kynntist líka odrum indjána, Alexander, sem veidir chiguires (sem eru risarottur med heimskulegt andlit og bragdast eins og kjúklingur) med boga. Svo er hann líka ad laera ferdamennsku í skólanum sínum. Hann er bara sautján. Svalur gaur.

Vid fórum svo yfir landamaeri Venezuela og yfir til Brasilíu í hálfan dag. Keypti fullt af dóti enda er Brasilía mun ódýrari en Venezuela. Og ordin prófessíonal prúttari sko. Tad var rosalega gaman ad heyra portúgolskuna. Og líka ad sjá ad ég get alveg skilid hana og svarad á spaensku.

Svo er ég nú bara komin aftur í stórborgarmenninguna í Valencia. Í dag fór ég í salsatíma og taladi um Cháves og venezuelíska ríkisstjórn vid vini mína eins og svo oft.

Fann tetta video frá salsatímanum mínum á Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=C-uAyk5NC_0 Bara til ad tid skiljid betur. Gaurinn sem er sýndur fystur er kennarinn minn. Svo eru nokkrir tarna úr hópnum mínum sem eru sýndir fyrst.

Einn midvikudag eftir ad ég bloggadi sídast vaknadi ég vid tjófavarnir úr tuttugu bílum frá bílastaedinu fyrir nedan sem bergmáludu upp á elleftu haed í íbúdina mína. Tad var nefnilega trumuvedur. Trumurnar eru svo hávaerar ad tjófavarnirnar fara í gang. Ég fór ekki í skólann út af rigningunni tannig ad ég fór bara ad sofa aftur. En tann dag fór ég upp í rútu á leidinni til Isla de Margarita med AFS. Rútan var svo kold á leidinni ad mig langadi ad hoppa út um gluggann. Málid er hérna ad hitinn er úti og kuldinn inni.

Tann fimmtudag vaknadi ég úr kulda í rútunni á stad tar sem madur tekur ferju til ad komast til eyjunnar Isla de Margarita. Tar tók vid níu klukkustunda bid eftir ferjunni. Komum til eyjunnar um kvoldid en fórum ad versla tví eyjan er taxfrí.

Á fostudagsmorgninum uppgotvudum vid hvad hótelid sem vid vorum á var frábaert. Med ollu innifoldu. Maturinn var frábaer og ég át eins og soltinn flódhestur med fimm maga. Svo fórum vid á strondina. Enda er tad eina sem eyjan hefur. Karabískar strandir. Sem er ekkert slaemt. Tad sem mér finnst samt skemmtilegast af ollu á strondinni er ad tala vid solumennina. Fólk med reynslu. Svo keypti ég náttúrulega líka eitthvad af teim. Perluarmband á 400 kr. Enda er eyjan fraeg fyrir tad.

Jaeja, svo lá ég eiginlega bara á strondinni og í sundlaugargardinum vid hótelid tangad til ad vid fórum heim aftur á mánudeginum. Reyndar tókst mér ad týnast einu sinni á strondinni. 40 kílómetra langri strandlengju. Ha ha.

En á mánudeginum var bordad á sig gat í seinasta skiptid og farid upp í ferju. Svo turftum vid ad bída í adra níu klukkustundir eftir rútunni til Valencia.

Eftir ad ég kom heim fór ég á rokktónleika fyrir utan húsid mitt. Í bodi ríkisstjórnarinnar. A.k.a Hugo Cháves. Tad voru furdulegir tónleikar. Tad er eins og stadalímyndir festast betur vid fólk í Venezuela. Tví allir á tónleikunum voru í svortum bol med sítt, svart, skítugt hár. Sem sagt venezuelísk skilgreining á fólkinu sem hlustar á metal. Ég var nú bara í rondóttum bol med mitt rauda hár. Málid er sko ad tetta fólk sést orsjaldan á gotum Venezuela. Tad er bara varla til svona fólk. Nema tad sé bent á tad og sagt „en skrítid“. En tarna voru saman komin hundrudir af teim. Ég meira segja telst vera ein af teim. Tví ég hlusta ekki á helvítis reggaeton né ógedslegt latínskt píkupopp. Eins og 99% tjódarinnar.

Í sídustu viku fór ég svo í kayakferd út á sjó med fjolskyldunni minni og Kjartani. Tad var ótrúlega gaman. Vid rérum frá einni strond á adra og eyddum deginum tar. Sáum fólk dansa tambores sem er kynferdislegasti dans sem ég hef séd. Héldum svo til baka. Vid sáum svo einhverja hersveit í einkennisbúningi í felulitunum hoppa upp í bát med vopnin sín. Spurdum svo hvad hafdi gerst. Tá hafdi bara einhver madur drepid mann med risastórri svedju.

Núna er heitasti tími ársins og rigningatímabilid ad byrja. Tad er algjor steik hérna. Tá byrja skordýr sem heita chicharros ad gefa frá sér ótrúlega hávaer hljód eins og í tímasprengjum. Svona: Bib          bib        bib      bib    bib  bib BIBBBBBBBBBBB og svo stundum springa skordýrin í alvorunni. Tau eru víst ad kalla á rigninguna.

Í fyrsta skiptid sem ég heyrdi tetta var ég med Irem, vinkonu minni frá Tyrklandi, úti í gardi í rólegheitunum ad stara upp í sólina ad hlusta á Manu Chao eda eitthvad. Tá byrjudu tessi rosalegu hljód og vid héldum ad tetta vaeri sprengja. Tad var nú tegar búid ad segja okkur ad allir tjófarnir og vonda fólkid byggi hinum megin vid girdinguna tar sem vid vorum. En svo var víst ekki. Bara poddur sem springa stundum. Heh.

En vegna hitans er alltaf frekar erfitt ad labba í og úr skólanum. Tad tekur mig 20 mínútur hvor leid. En tad er samt frekar skemmtileg leid. Ég heilsa alltaf sama fólkinu og get skodad allt dótid í búdargluggunum og svo hef ég séd sama einfaetta fuglinn nokkrum sinnum. Greyid.

Madur er alltaf frekar latur. Ekkert skrítid af hverju S-Amerískt fólk tekur tví svona rólega.

Ég fór á salsaball á fostudaginn. Ekkert venjulegt salsaball, heldur salsa casino. Ég er sko í salsa casino tímum sem er frábaert. Í salsa casino dansa allir í hring og skipta um dansfélaga á súberhrada. Madur tarf ad kunna endalaust af nofnum á sporum sem einn í hringnum kallar upp og allir gera á sama tíma. Tetta var sko eitt af skemmtilegustu bollum sem ég hef farid á.

Tangad til naest.

Í Venezuela eru engin páskaegg. Né lambalaeri. Mér finnst Ísland toppa Venezuela oft og morgum sinnum í hátídarholdum. Ég get ekki bedid eftir jólunum og páskunum naestu. Ég fékk tó alveg fullt af frídogum. En ég er ekki búin ad gera neitt sérstakt í fríinu. Búin ad hafa tad mjog rólegt med vinkonum mínum allan tímann. Ha ha. Ég laerdi tó eitt nýtt. Cháves bannadi áfengisdrykkju í páskavikunni. Eda tú veist, úti á gotu. Annars verdur madur bara tekinn af loggunni og stunginn inn. Tad er nú ekkert sérstaklega maelt med fangelsunum í Venezuela. Né logreglunni.

Ég verd til daemis alltaf ad hafa á mér afrit af vegabréfinu mínu. Baedi til tess ad ef ad loggan tekur mig verd ég ekki sett í fangelsi og líka til tess ad fara út í búd. Ef tú aetlar ad kaupa tér eitthvad í tessu blessada landi verduru ad gefa upp allar mogulegar upplýsingar. Daemi:

Ég ad kaupa tannbursta fyrstu dagana í Venezuela.

Afgreidslugellan: Nafn? Kennitala? Símanúmer? Heimilisfang?

Ég:

Madur venst tessu. Allt fólkid í Venezuela er búid ad venjast tessu sídan Cháves setti tessar reglur. Oryggisins vegna. Ef ég skildi hafa gleymt tannburstanum í búdinni er allavega haegt ad hringja í mig. Eda jafnvel bara banka upp á.

Rauda svaedid eru lond sem ég hef komid til. Gráa svaedid er tad sem vantar uppá. 95% eftir. Ég verd ad fara ad flýta mér.

Svo byrjar skólinn aftur á morgun. Í Venezuela er ekki til annar í páskum. Ég er nú ekkert voda spennt.

Hljómsveitin mín heitir Kacaosutra. Ég er einn af tveimur hljómbordsleikurum og svo eru tveir gítarar, bassi og trommur. Vid erum bara stelpur og spilum fusion. Tad er ótrúlega gaman á hljómsveitaraefingum. Tad gengur alltaf svo ótrúlega vel. Vid spiludum á tónleikum sídastlidinn sunnudag. Tad gekk vel og vid fengum mjog jákvaeda athygli. Vid spiludum tvo log sem eru baedi eftir kennarann Luis sem er alveg frábaer gaur og hefur hjálpad okkur allan tímann. Hann hefur tekid mig frítt í tíma einu sinni í viku tví ég hef ekki adstodu heima hjá mér til ad aefa mig. Hann á sko verdskuldad hrós.

Ég fékk heilmikinn studning frá vinum mínum sem fóru svo med mér út ad borda eftir tónleikana. Fórum á kínverskan veitingarstad. Ég held ad kínverskir veitingastadir séu algengustu veitingarstadirnir í Venezuela fyrir utan venezuelíska veitingastadi. Tad eru svo margir kínverjar hérna. He he.

Svo er ég komin í páskafrí. Tannig ad ég verd bara í tjillinu tessa vikuna.

Andrea, systir mín, er búin ad taka af sér nefumbúdirnar og er held ég bara ánaegd med nýja Britney Spears nefid sitt. Ég verd ad sýna ykkur before/after myndir.

Fór í AFS ferd til Mérida sem er í Andesfjollunum í sídustu viku. Rosa, fyrrverandi systir mín og manneksjan sem raedur ollu innan AFS í Valencia, ákvad ad keyra helminginn af krokkunum á sínum einkabíl og taka leigubíl fyrir hinn helminginn (sem var leigubíll bródur síns, fyrrverandi bródur míns). Tad var frekar pínleg upplifun fyrir mig. Tar sem ég var búin ad kvedja tessa fjolskyldu tví mér líkadi illa vid tau. Ferdin til Mérida tók 14 klst. í pínulitlum Daewoo Matiz.

Ég fór í haesta kláf í heimi tar sem ég fór upp í fjall sem er í 4.765 metra haed. Tad var ótrúleg upplifun. Ad upplifa hvernig er ad anda ad sér í tunnu lofti. Fyrsta skiptid sem ég sé snjó í Venezuela. Enda var drullukalt tarna uppi.

Einn daginn fórum vid svo í einhverja stjornuathugunarstod. Vid fengum ad sjá einhverja risa stjornukíki og svo tegar tad var ordid dimmt úti og svo kalt ad ég var ad detta í sundur sáum vid Satúrnus og Sírius. Tad var ótrúlega áhugavert. En um leid og tví var lokid hljóp í uppí rútu tví tad var svo kalt.

Svo fórum vid í risastóran gard sem sýndi Venezuela í fortídinni. Tar dansadi ég og song uppi á svidi í pilsi med vinkonum mínum. Afleidingar tess ad bjóda sig fram sem sjálfbodalida. Ágaetis upplifun samt. He he.

Svo fór ég í klukkustunda reidtúr um náttúru sem minnti mig margt á hráa náttúru Íslands. Enda í margra metra haed yfir sjávarmáli. Tetta var sko fyrsti reidtúrinn minn sem ég var ekkert hraedd! Svo stolt af mér!

Vid gistum alla helgina á gistiheimili í borginni Mérida tar sem ég fékk herbergi med vinkonum mínum. Tad var brotist inn í eitt herbergi og stolid kretitkorti, vegabréfi og um 1.000.000 bs. (32.000 kr.). Sem betur fer var tad ekki mitt herbergi. Tetta innbrot var alveg rosalegt vesen. Loggan kom á hótelid. Loggan í Venezuela er nú ekkert sú oruggasta í heimi skal ég segja ykkur. Svo turftum vid líka ad fara á einhvern fund med logfraedingi og segja honum frá ollu tví sem gerdist. Tá leid mér sko alveg eins og ég vaeri dottin ofan í tátt af Law & Order.

Svo kom ad heimferdinni ad viku lokinni. Adrir 14 klukkutímar med fyrrverandi bródur mínum. Vid lentum í árekstri á hradbrautinni tegar hann klessti á eitthvad dót á gotunni og beygladi greyid bílinn sinn. Ég er nú enn á lífi.

En ferdin heppnadist samt alveg rosalega vel. Ég kynnstist fullt af skiptinemum frá odrum stodum í Venezuela sem ég hef aldrei séd ádur. Og núna get ég náttúrulega sagst hafa komid til Andesfjallanna.

Svo kom ég heim í fyrradag og sá fimmtán ára systur mína med risastóran plástur yfir nefinu. Tá hafdi hún farid í lýtaadgerd á medan ég var í ferdinni. Tss, venezuelísk útlitsdýrkun, enn og aftur.

Ég var kosin drottning skólans míns í dag. Átti ad maeta rosa fín í kjól med uppsett hár. Svo var skrúdganga í tilefni af 25 ára afmaeli skólans og eftir tad var fegurdarsamkeppni. Tad er víst mikill sidur í Venezuela. Tad er kosin drottning yfir verslunarmidstodvum og sundlaugargordum. Og bara nefndu tad.

Allavega fékk ég enntá meiri athygli í dag en vanalega. En tetta er sko sú fyrsta og sídasta fegurdarsamkeppni sem ég tek tátt í. Tad er svo mikil útlitsdýrkun hérna og ég er alltaf ad hneyksla mig á tví. He he. En núna hef ég allavega reynsluna á tví ad taka tátt í fegurdarsamkeppni. (Og hafa unnid )

Um helgina fór ég til Caracas med fjolskyldunni og skemmti mér rosalega vel í austurískri skídalyftu án snjóar sjáanlegs. Ég fór upp á hátt fjall med jeppa og drakk heitt kakó. Alls stadar tar sem kaldir stadir eru í Venezuela er selt heitt kakó. Útsýnid tarna uppi er alveg ótrúlegt. Madur sér hvad Caracas er rosalega stór frá einu sjónarhorni en frá odru sér madur sjóinn.

Í dag uppgotvadi mamma mín hversu merkilegt er ad vid Evrópubúar forum úr skónum ádur en vid gongum inn í hús. Annars erum vid hreinlega dónaleg. Í Venezuela er ofugt farid. Mamma mín var alveg yfir sig gáttud tegar skiptinemi frá Týskalandi kom í heimsókn til mín og fór úr skónum. Hreinasta ókurteisi. Ég fór nú bara ad hlaeja og útskýrdi fyrir henni ad vid í Evrópu kjósum táfýlulaust land og hrein gólf. Tegar madur gengur um hús í Venezuela á táslunum verda taer ógedslega skítugar.

Svo segi ég bara gledilegt nýtt kínaár. Tann 18. febrúar byrjadi ár svínsins. Í Venezuela var haldid upp á tad fyrir stuttu med stórri flugeldasýningu. Tad er nefnilega slatti af Kínverjum í Venezuela. Svo fór ég á kínverska óperu sem var ótrúlega áhugavert. Risastór ópera sem var haldin á hafnarboltavelli.

Ég gerdi nú ekki verid ad gera neitt sérstakt á medan ég var veik med flensuna í seinustu viku. Hafdi tví ekki neitt ad blogga um. En núna er ég búin ad losna vid tessa leidindarflensu og get farid ad lifa aftur. Núna er karnivalhátídin í Venezuela. Ég er búin ad fara í skrúdgongu og allt. Tad var mjog gaman. Ég meira ad segja brann smá tann dag. Tad gerist sko ekki oft hérna skal ég segja ykkur. Aetli ástaedan hafi ekki verid ad skrúdgongunni seinkadi um tvo og hálfan tíma og ég turfti ad bída í sólinni allan tímann. Ég hefdi nú getad spád tessu fyrir tví audvitad seinkar ollu um tvo og hálfan tíma. Tad bregst ekki hérna í Venezuela.

Svo fór ég í sund í einhverjum ríkisbubbaeinkaklúbbi. Rosalega flottur. Ótrúlegt útsýni med flottum golfvelli og tennisvollum. Mjog taegilegt ad liggja bara og sofa í sólbadi. Svo var fólk ad dansa út af karnivaldótinu. Tad er rosalegt ad horfa á tessa suduramerísku metrókalla í spandexsundskýlum ad dilla á sér rassinum vid reggaeton. Tad er sko alveg edlilegt hérna en á Íslandi vaeru tetta gaurar sem tyrftu ekki einu sinni ad fara í búning til ad taka tátt í Gayprideskrúdgongunni. Tad er spurning hvar takmorkin eru. Um daginn spurdi ég vin minn af hverju hann vaeri med naglalakk. Tá hafdi ég náttúrulega gert rád fyrir ad hann hafdi óvart dottid ofan í poll af naglalakki eda eitthvad. En hann svaradi bara mjog edlilega ad svona vaeru karlmenn ordnir í Sudur-Ameríku. Súbertannadir med naglalakk. Ae Ae.

Í gaer fór ég í gard med fjolskyldunni minni. Tessi gardur inniheldur alla flóruna í Venezuela og líka einhverja apa. Tar sá ég fjólubláa banana sem eiga víst ad bragdast eins og epli. Sá líka marga adra furdulega hluti. Vid gengum stóran hring í kringum gardinn glápandi upp í loftid leitandi ad öpum sem tókst tví midur ekki. Ég er samt ansi sátt tví ég sá fjólubláa banana.

Í gaer fór vatnid af allri blokkinni minni tannig ad ég festist í náttfotunum til klukkan trjú eftir hádegi. Tví ad ég aetladi í sturtu. Synd og skomm. Ad festast svona í náttfotum fyrir framan sjónvarpid. Annars hafdi ég ekkert betra ad gera. He he. Tetta var voda naes.

Fór svo í fjallgongu med nokkrum af skiptinemunum. Vid fórum ad sjálfsogdu ekki ein tví ad fjollin hérna eru stórhaettuleg. Madur á sko alveg von á tví ad vera raendur eda eitthvad adeins meira. He he. Tannig ad vid tókum med okkur sko tvö stykki Venezúelabúa og tá var sko allt í gódu. Tad var ótrúlega gaman. Fjallid var lítid og bratt og vid fórum hratt upp. Í sólinni ad steikjast úr hita náttúrulega.

Eftir fjallgonguna tókum vid oll straetó heim til Lucie, skiptinema frá Austurríki. Straetóinn var vid tad ad detta af hjólunum med tessum ótrúlega hávaeru óhljódum tví hann var svo trodfullur. Svoleidis eru hinir týpísku straetóar í Venezuela. Ad detta í sundur og fólk vid tad ad detta úr teim. Ég elska tad!

Um daginn fór ég á ísskauta í Venezuela. Vid byrjudum á ad leigja okkur skauta. Skautaleigan átti ekki listskauta nema upp í staerd 36 tannig ad ég turfti ad leigja mér hokkískauta. Ég er nefnilega med svo stórar faetur í Venezuela. Númer 40. Og hokkískautar eru náttúrulega fyrir kynid med stórar faeturf og voru tví til í nr. 40. Málid er ad ég kann ekkert á hokkískauta en var ad sama skapi undir teirri pressu ad vera frá landi íssins og kunna á skauta. En tad var allt í lagi tví madur komst ekkert hratt á skautunum. Teir hofdu ekki verid slípadir í áraradir og tví algjorlega ónotadir. Hálffyndin sjón ad sjá fullt af sudur-amerísku fólki vera ad rembast vid ad skauta í fyrsta skiptid á aevi sinni á ónothaefum skautum á lúsahrada. Ég skammadist mín ekkert.

Búin ad setja inn slatta af nýjum myndum. Af fjallgongunni líka.

Núna sit ég vid tolvuna heima hjá mér og borda íslenskt Síríussúkkuladi. Loksins! Ógleymanlegt bragd. Tví jólagjafirnar frá Íslandinu góda eru loksins komnar. Tók pakkann sko heilan tvo og hálfan mánud ad koma. Svona er almenningstjónusta léleg í landi tar sem stéttaskiptingin er mikil.

En sko ég byrjadi á ad ná í midann hjá fyrrverandi fjolskyldunni minni tví pakkinn var sendur á tad heimilisfang. Svo turfti ég ad fara á sérstakt pósthús sem er langt í burtu frá húsinu mínu. Tar var mér sagt ad bída heillengi tangad til ad mér var sagt ad ég tyrfti ad fara á annan stad. Á flugvollinn sem er svona klukkustund í burtu. Tannig ad ég fór daginn eftir. Tegar tangad var komid turfti ég ad bída heillengi líka eins og vanalega. Svo var mér sagt ad koma daginn eftir tví tar var eitthver rosalega grömpí kerling sem gerdi mikid vesen úr tví ad nafnid mitt var í sviga á pakkanum og eitthvad annad nafn fyrir framan. Sem er edlilegt ad gera á Íslandi. Tannig ad ég turfti ad koma aftur daginn eftir. Tad er ad segja í dag. Og tad var nú ekkert lítid vesen. Turfti ad grátbidja um pakkann tví nafnid mitt var í sviga. Svo turftum vid ad bída eftir ad allir skrifudu undir einhverja pappíra á einhverri skrifstofu. Skrifstofan sjálf var sko ekki á pósthúsinu tannig ad ég turfti ad gera mér sérferd tangad. En svo var kominn matartími hjá starfsfólkinu sem var einn og hálfur klukkutími. Og ég turfti náttúrulega ad bída eftir tví. Eftir tad bidum vid eftir pakkanum adeins meira. Svo var mér sagt ad ná í fleiri pappíra á pósthúsid. Til ad fara í bankann og borga fyrir tessa frábaeru tjónustu. 350 kall. Svo ég fór í bankann og kom aftur og loksins eftir smá meiri bid fékk ég pakkann minn í hendur!

Afsakid kvartid í mér. Stundum verdur madur bara svo treyttur á krofuleysinu í Venezuela. Laegri krofur og minni reglur. Tad má allt en tad bitnar á svo morgu. Kolklikkad og ég elska tad. Ég er allavega ótrúlega ánaegd med gjafirnar mínar. Takk allir!

Í dag fór ég í fyrsta salsatímann minn. Tad var algjort aedi. Allir dansandi og oskrandi med gedveikri stemningu. Úti meira ad segja. Og kennarinn minn er bara einhver gedveikt svalur gaur med krullur. Vona ad ég laeri eitthvad tarna madur.

Svo fór ég á strondina med Irem og Lucie, vinkonum mínum. Fórum med rútu og leidsogumanni. Brjáludum. Hann byrjadi á leik í rútunni tegar hann var búinn ad fá hljód í rútunni med ad oskra „tegidu“ á nokkra. Blídlega samt. Allir áttu ad giska á hvad vaeri mikilvaegast í ferdinni. Teir sem giskudu á rangt svar fékk asnaeyru og allir sungu asnalagid. Tad var sko ekki ad hafa gaman af né ad vid komum á leidarenda. Tad var Gud. Og svo fóru allir med fadirvorid. Ha ha. Svo var restin af fólkinu í rútunni alveg jafn skrítid.

En strondin var sjúklega falleg eins og vanalega. Vid vorum á bát med dansgólfi og donsudum salsa en stoppudum á nokkrum stodum og bordudum ís ofan í heitu, hreinu Karabískahafinu. Unadur. Madur faer ekki ad upplifa tad oft. Ég sko alveg dýrka strondina hérna.

Irem, Lucie og ég soknum svo matarins frá londunum okkar ad vid ákvádum ad elda smá. Vid  eldudum svo mikid ad vid vorum sko alveg ad springa. Vid eyddum sko ollum deginum í ad búa til súkkuladikoku, ís, apríkósurétt, eplarétt og tvo tyrkneska rétti. Um kvoldid fórum vid út á róló med cuatro (sem er eins og banjó, bara venezuelískt) og snerum okkur í hringi í hringekjunni. Ekkert svo snidugt. Allavega leid mér ekkert svo vel eftir tad. En ad spila á cuatro er ótrúlega gaman.

Jaeja. Ég vil bara benda vinsamlega á ad tad er mun betra ad senda póst med Fedex eda odrum fyrirtaekjum. Sem tilheyra einkapósthúsum í Venezuela. Mikid er ég fegin ad búa í stéttaskiptingalausu samfélagi. Eda svona hérumbil allavega.

Tar til naest!

Núna er ég loksins búin ad fá ad skoda Venezuela eitthvad ad viti. Ég fór í fimm daga ferdalag med fjolskyldunni í seinustu viku. Ferdalagid átti nú bara ad vera trír dagar en teir urdu fimm.

Vid voknudum klukkan fjogur til ad keyra sjo klukkustundir á fyrsta áfangastadinn. Guárico. Fraendfólk pabba míns býr tar. Tau búa sko eiginlega ekki í húsi. Bara í sveitinni á svona stad med thaki yfir. Vid bordudum tar kjot sem var búid ad hanga á einhverri tvottasnúru í nokkra daga (sjá mynd). Alveg ágaett kjot. Tegar vid sátum vid bordid voru alltaf einhverjar haenur og adrir skrítnir fuglar ad flaekjast í fótunum á manni. Svo fórum vid og syntum í vatninu sem var í gongufaeri frá thakinu. Reyndar hlupum vid ad vatninu tví tad voru einhverjar brjáladar beljur ad elta okkur. En badid í vatninu var vodalega fínt. Svo fékk ég ad sofa í hengirúmi í fyrsta skiptid á aevi minni yfir nótt. Tad var reyndar svolítid kalt. Enda vorum vid úti.

Daginn eftir voknudum vid snemma og ég fór í sturtu á sama stad og ég hafdi farid á klósettid. Svona trír og hálfur veggur med holu í midjunni og nokkrum dollum med vatni í. Svo var ferdinni heitid til Anzoátegui. Tar vorum vid líka hjá fraendfólki pabba míns en tad fólk bjó meira inni í bae í húsi. Tá fórum vid í sund í ánni á stadnum. Tad var líka ótrúlega gaman. Mikill straumur tannig ad madur turfti ad vera sísyndandi til ad fljóta ekki í burtu. En tessa nótt svaf ég í rúmi vid hlidina á systur minni. Morguninn eftir fór ég í sturtu sem var orlítid betri en sú daginn ádur tví klósettid var nú stadsett vid hlidina á sturtunni. Og tad var út postulíni.

Svo keyrdum vid einhverjar klukkustundir á strondina í Mochima. Tá fórum vid um bord í lítinn bát tví strondin er á lítilli eyju. Ég og pabbi minn stukkum úr bátnum og kofudum. Ótrúlega margir fiskar. Svo eyddum vid ollum deginum á strondinni ad kafa adeins meira.

Svo komumst vid ekki á naesta áfangastad tví klukkan var ordin svo margt. Tannig ad vid gistum eina nótt á hóteli. Onnur nótt vid hlidina á systur minni. Vid voknudum samt bara snemma um morguninn og héldum áfram ferdinni. Vid stoppudum svo tar sem var risastór hellir. La Cueva del Guácharo. Staersti hellir í Venezuela og er risastór. Heilir 63.200 hektarar. Tar býr fuglategund sem heitir Guácharo og býr adeins í tessum eina helli. Tad tora ekki allir inn í hann tví fuglarnir eru frekar óhugnalegir sko. Allavega hljódin í teim. Svo er líka alveg kolnidamyrkur náttúrulega. En ég skemmti mér alveg grídarlega vel í honum. Af tví ad gaurinn sem sýndi okkur hellinn rétti mér vasaljósid sitt tannig ad ég gat séd allt miklu betur en hinir. Og tad er svo gaman ad skoda skordýr í litlum holum med vasaljósi í risastórum hellum med skerandi fuglahljód yfir sér.

Svo var ferdinni heitid heim. 10 klukkustunda keyrsla. En vid nádum ekki ad keyra alla leidina í einu tví tad er svo haettulegt ad keyra á kvoldin. Tannig ad vid stoppudum í baenum Cantaura og gistum hjá odru fraendfólki pabba míns. Enn onnur nótt í rúmi med systur minni. Hún er sko hraedilegur svefnfélagi. Hún hrýtur, sparkar og talar í svefni. En snemma naesta dag keyrdum vid alla leidina til Valencia, borgarinnar minnar.

Ég skemmti mér alveg ótrúlega vel í tessu ferdalagi. Vona bara ad ég fái ad fara í fleiri svona ferdalog á naestunni. Tad er svo margt ad sjá í Venezuela ad eitt ár er ekki nóg.

En eftir ad ég kom heim er ég búin ad hafa alveg fullt ad gera. Skólinn er byrjadur og svona. Ekkert rosalega spennandi samt. Var meira ad segja veik heima og horfdi á sjónvarpid í allan dag uppi í rúmi. Er komin med eitthvad smá í magann. En rúmid er taeginlegt og sjónvarpid er ótrúlega gott í Venezuela. Ég er med í kringum 100 stodvar. He he.

En svo hitti ég líka Íslendingana sem eru stadsettir í Valencia. Heilir fimm í augnablikinu med sjálfri mér. Ég hef alltaf vitad tetta. Ísland mun taka yfir heiminum á endanum.

Gledilegt nýtt ár og takk fyrir tad lidna. Tó ad ég hafi nú ekki séd ykkur trjá sídustu lidnu mánudina.

Í gaer fór ég í hjólatúr med pabba mínum, Eduardo. Tad var mjog gaman. Fyrst kom reyndar gat á dekkid á hjóli pabba míns. Tví einhver hafdi sett teiknibólu á götuna. Hver setur teiknibólur á götuna?? Tannig ad ferdinni okkar frestadist adeins. Svo tegar vid vorum búin ad redda tví vandamáli fórum vid í einhvern gard tar sem vid turftum ad klongrast med hjólin yfir risastóra girdingu. Tegar í gardinn var komid fórum vid á eitthvad torfaeruhjólasvaedi tar sem vid vorum eitthvad ad skemmta okkur. Tangad til ad dekkid á hjólinu mínu virkadi ekki lengur og snerist í vitlausar áttir og ég datt. Og núna er ég med fullt af marblettum. Svo héldum vid eitthvad áfram ad hjóla tangad til ad stöngin á hjóli pabba míns hitti hann á mjog ótaegilegum stad. (Já, teim stad...) Greyid. Og tá haettum vid eiginlega ad hjóla. Ha ha. Tetta var samt mjog skemmtilegur dagur.

Svo um kvoldid fór ég í veislu hjá fjolskyldunni. Tessar fjolskylduveislur eru allar svolítid eins og fermingarveislur. Fullt af fólki í risastóru húsi med marmaragólfi. Gervihnattardiskurinn var á staerd vid herbergid mitt á Íslandi. Live hljómsveit og fólk ad dansa. Tjónar í jakkafotum sem skammta mat á diskana fyrir mann og hella víni í glosin og svo framvegis.

Ég skemmti mér allavega vel. Tad kom í ljós ad tad er annar skiptinemi í fjolskyldunni sem er frá Týskalandi og er líka 17 ára. Tannig ad vid hofdum fullt ad tala um allt kvoldid. Flugeldarnir voru eins og madur átti von á. Ekki eins mikilfenglegir og á Íslandi. Samt var eitthvad brjálad fólk í naesta húsi sem var ad missa sig í flugeldunum. Og tad er eins og venezuelískir flugeldar séu eitthvad laegri en teir íslensku. Allavega voru allir flugeldarnir ad springa ofan í okkur og fólk var hlaupandi í skjól. Svo sagdi mamma mín, Annie, mér ad tetta vaeri svona á hverju einasta ári.

Í seinustu viku fór ég med vinkonu minni, Lucie, og fjolskyldunni hennar í ferdalag. Vid fórum í fjallatorp sem er í 1700 metra haed. Tar eru oll húsin í gomlum týskum byggingarstíl og oll nofnin á týsku. Tjónustufolkid í búdunum var í gomlum týskum kjólum og allt týskt. Ótrúlegt. Tad voru rosalega skemmtilegir markadir sem seldu allir sultu, jardaber og apríkósur. Svo voru veitingarstadir sem seldu týskan mat. Vid eyddum deginum í ad labba um baeinn og borda jardaber. Svo fórum vid oll saman í adrenalíngard sem var enntá haerra uppi í fjallinu. Vid fórum oll saman í einhvern rosalegan jeppa og keyrdum einhvern rosalegan fjallaveg. Naestum tví lódrétt. Ha ha. Ég verd samt ad segja ad íslenski adrenalíngardurinn er betri. Hann virdist líka oruggari. Ekki bara einhver bond sem eru bundin upp í tré sem madur er hýfdur upp í. Samt ekki eins hátt uppi og á Íslandi. Tannig ad ég fékk nú ekkert adrenalínkikk út úr tessu. En ótrúlega gaman.

En allan daginn var ég sko ad frjósa úr kulda. Í 1700 metra haed! En ég gerdi mér tá grein fyrir tví hversu mikid ég saknadi tilfinningunni tegar madur er úti í kulda en tegar sólin skín verdur manni heitt. Tad er gód tilfinning. Sem madur faer ekki í Valencia, borginni minni. En tar sem tad eru svo morg tré í Venezuela var madur nú adallega bara í skugganum. He he. Tessi bannsettu tré.

Til ad halda á mér hita fór ég ad kenna fólkinu ad joggla med boltunum sem ég keypti mér í týska torpinu. Rosa gaman. Og drakk svona trjá bolla af heitu súkkuladi yfir daginn. Nammm.

Svo skrifadi ég í gestabókina á svaedinu á íslensku tannig ad ef einhver á leid sína í 1700 metra haed í Venezuela getur hann skilid hana.